Blogger Template by Blogcrowds.

Éxito asegurado. O tipo de libros axeitado para este lectorado que non defrauda nunca. Unha vez máis, choran polo final, que querían fose feliz, claro está.





Unha Cincenta que se indenpendiza e rexeita os zapatos altos con taco e príncipes, desconstrúe estereotipos e axuda a formar mozas decididas e independentes.




Invisibles



"Invisibles", de Montse Fajardo, é un libro que reúne sete historias de maltrato machista contadas por Eva, Mariluz, Tina, Ana, Irene, Marga e Begoña. Son experiencias reais que estas mulleres sufriron ou viron dende cerca, dende violencia emocional ata verbal ou física e con finais máis ou menos felices.




Unha Carapuchiña que se dedica a procurar flores moradas polo bosque e rise da broma que lle gastan a súa avoa e o lobo. Un xeito de deconstruír os contos clásicos e crear mozas intelixentes que rexeitan os roles e estereotipos.




Nos clubs de lectura pola igualdade de  2º de ESO e de 3º de ESO lemos este libro.



Unha alumna fala así del:



Este libro non conta ningunha historia. Non sucede ningunha aventura e a historia non segue un eixe cronolóxico moi marcado.
No seu lugar, O diario violeta de Carlota mostra como, aínda que actualmente pensemos que está superado, segue habendo machismo na nosa sociedade, e de que se prestamos un pouco de atención, veremos moitas inxustizas que antes parecían normais.
É o libro perfecto para abrir os ollos a todo o mundo e que, como Carlota, poñamos os lentes violetas. Un gran libro para iniciarse no feminismo e para entender a importancia e o significado do movemento.
Aínda que estou de acordo cas ideas que dá, debo dicir que non me rematou de gustar a forma na que se fala dos ideais de beleza femininos na industria da moda, non pola idea que transmite, senón polas palabras que utiliza.
De todas maneiras, penso que este é un libro moi recomendable e, na miña opinión, debería ser lido de maneira obrigatoria nos institutos.

 


Necesario é  falar de igualdade, de muller que non se somete ao home, de liberdade, de crer nunha mesma... un álbum que denuncia a discriminación e combate estereotipos que, desgrazadamente, inda existen. Todo isto se agocha tras estas dúas tartarugas chamadas Artur e Clementina que ideou Adela Turín hai máis de trinta anos e que está ilustrada por Nella Bosnia que publica Kalandraka. Un libro que non debe faltar nas escolas e nas casas para axudar nunha educación igualitaria que debe seguir cada día nunha loita continua, xa que a guerra non rematou nin está vencida.





Unha Bela que non se namora da Besta porque sabe que a auténtica fermosura está no interior das persoas.

Terra

O primeiro libro que escollemos foi "Terra" de Xurxo Mariño, porque é un libro ameno onde o autor consegue facer verdadeira divulgación científica, algo que sabemos que non é doado. Ademais, contabamos con que o alumnado tivo a sorte de escoitar a Xurxo cando fixera unha visita ao Laxeiro, antes de escribir este libro, co que xa tiñamos unha parte da andaina realizada. E foi un éxito.



Un libro que gusta e un autor que normalmente engancha ao lectorado, máis a este tipo de nenos e nenas que queremos enganchar á lectura. De feito, este é un dos libros que máis gustou de entre todos os lidos.







Un relato que conta a historia dunha familia constituída por un rato que domina a muller; pero cando ocorre unha catástrofe é a femia quen dá a solución aos problemas, a que dirixe a situación e entón cando o lector ou a lectora comprende que o rato era puro fume; ou sexa, desvalorízase a figura paterna para pór en valor a materna. Unha vez máis, o libro serve para amosarnos a desigualdade existente na realización das tarefas domésticas e as responsabilidades da vida cotiá.

Rosa Caramelo




Agora máis ca nunca volvemos ter unha educación machista e rosa, unha volta atrás a etapas que as mulleres criamos superadas. Non só a publicidade, senón a política, a sociedade actual, volve a tinguirnos de rosa, a desexarnos un só futuro: amas de casa e princesas. Por iso libros coma este son tan necesarios.
Porque semella que a involución que estamos a sufrir non importa a ninguén. Inculcar ás nenas que deben coidar do fogar e da súa figura, esquecéndose de toda forma de emancipación, é arestora algo natural. Os xoguetes son rosas. A roupa é rosa. O pensamento é rosa... E hai miles de libros de cor rosa. E esta tonalidade plantéxase como unha opción cando é unha imposición. Sen autonomía, dende o berce, as nenas son educadas e encamiñadas nun pensamento único e colonial.

 
 Orixinal proposta para unha novela con catro protagonistas mulleres que van deitando a súa vida en cadanseu contestador automático. Capítulos curtos que se corresponden coas mensaxes deixadas, un para cada unha delas, que falan dunha liberdade frote a un contestador baleiro que simboliza unha era da comunicación incomunicada, porque o ser humano necesita falar, confesar os sentimentos, encararse ao padecemento escoitándose a si mesmo. Catro mulleres diferentes, diferentes xeracións, diferentes niveis culturais, diferentes situacións que tecen unha rede de relacións que nun principio semellaba impracticable.  Catro mulleres que van fortalecendo o seu carácter a medida que avanzan as páxinas e que precisan encararse co mundo que coñecen, trazando o seu propio camiño.
 Horrible a idea que nos ofrece do proxeneta, para o noso gusto.

 Neste primeiro trimestre, no CLUB DE LECTURA POLA IGUALDADE DE 2º DE ESO, imos ler cada semana un álbum para logo comentalo. E comezamos con este:




Esta é unha historia sobre unha tribo moi singular onde as bonobas andan ocupadísimas para que eles coman e pasen o día sen nada que facer. Tanto traballaban que non tiñan dereito a aprender... o que aprendían con só escoitar. Pero, iso si, sen dereitos. E como todo cansa, as bonobas decidiron reberlarse e cambiar de vida.
Un álbum que constiúe un fermoso alegato reivindicativo do papel loitador da muller, superando unha sociedade machista que establece límites absurdos sobre os roles de ambos sexos: unha socidade machista que se permite establecer o destino de cadaquén sen preguntar nin respectar.

La ladrona de libros

O último libro foi escollido e pedido por parte das alumnas que conforman o club. E non defradou. Desta volta, volveu a gustar máis o libro có filme.


O achado do castro

Neste último mes, risos en forma de teatro. Imposible non divertirse con esta obra!


Bajarse al moro



Achegándonos ao mundo do narcotráfico... Unha obra de teatro para rematar o curso lector e compartir en voz alta personaxes e interpretacións.

La hija de la criada

O último libro interesounos por tocar o tema da muller e da raza.

Observación dunha alumna: “É un libro que destaca a importancia da cor da pel xa que amosa as diferenzas que existen na sociedade polo simple feito dunha distinta capa que nos envolve a cada unha das persoas que vivimos e saca a luz o mito da raza branca onde estes se cren superiores e pensan que os demais non serven para nada só son un atranco para a sociedade.”


Gustou menos do que pensabamos, a verdade, e algúns lectores non quixeron nin rematalo.


Este libro foi unha proposta dunha das integrantes do club. Quixo retomar a actividade de comparar o libro coa película, e foi un éxito, porque este libro encanta. Coma sempre, gusta máis o libro cá película.




Porque tamén hai que celebrar o amor.... Este libro encantou e foi votado como o mellor dos lidos no club este curso.






Como toque final dentro do noso club de lectura relacionado co plan proxecta "Donas de si", acudimos a este libro, que nos introduce no universo feminino matemático, tocando figuras case descoñecidas para o público en xeral e que non tiveron a notoriedade histórica que merecían polo feito de seren mulleres. De aí a importancia deste tipo de lecturas que dan a coñecer ao noso alumnado aquelas figuras femininas ocultas pola sociedade patriarcal na que vivimos e que agora debemos ir desvelando pouco a pouco co noso traballo.

Ao final, realizamos un Manequin Challenge para visibilizar e recoñecer o labor das nosas científicas galegas, que podedes ver no blogue da biblioteca.

En 2º de ESO decidimos que iamos ler todos os libros que teñan adaptación cinematográfica, para ver a película o día da reunión e poder comparar ambas producións. O estraño resultou que este libro non gustou, porque segundo afirmaron as ilustracións impedían deixar paso ao maxín. En cambio o filme gustou máis.



Oliver Twist

Aproveitamos asemade para ver a película, que impactou máis có libro, pois este ten palabras que resultan particulamente difíciles a estes rapaces e rapazas con estas características.


Xa que todo o centro andaba a ler os libros de LEdicia Costas, o noso club de lectura non quixo ser menos. O libro encantounos!


Este libro convocou a varios clubs o mesmo día arredor dunha autora, xa que tivemos a sorte de que viñese ao noso centro. Así, arredor dela, estabamos o Club de LEctura pola Igualdade de 3º de ESO, o Club de Lectura "Lois Pereiro" de 4º de ESO e o club de lectura feminista de 1º de Bacharelato.




A nova foi recollida no blogue da biblioteca.


Opinión dunha alumna: “Este libro encantoume porque mostra como as mulleres nos deixamos levar por aquelas tradicións de toda a vida e que fan que a muller amose un segundo posto na sociedade, e tamén repara na ausencia de cambio por parte de todos dende o que fai que esas tradicións se leven acabo (os avós) ata nós.”


Irmán do vento

Curioso isto dos gustos. Este libro, aposta real da profesora, non gustou nada. E iso que nos consta que é un libro que adoita gustar. Pero desta volta non acertamos con este noso club.


Mujeres

Este libro convocou a varios clubs o mesmo día arredor dunha autora, xa que tivemos a sorte de que viñese ao noso centro. Así, arredor dela, estabamos o Club de LEctura pola Igualdade de 3º de ESO, o Club de Lectura "Lois Pereiro" de 4º de ESO e o club de lectura feminista de 1º de Bacharelato.
Foi un pracer coñecer a autora e que nos contase o proceso de creación dos seus libros, dos dous, e que xa hai un terceiro en marcha.



Recollémolo no blogue da biblioteca.

Este libro resultou moi difícil para este nivel educativo, porque deita olladas diferentes cara a unha figura maxistral e pouco coñecida, pero que serviu de base para logo visionar a película "Agora" e tamén falar dela.



Primeiro vimos a película, logo lemos o libro. Ao revés, si, pero pagou a pena. O libro emocionou máis cá película.


Ruiz Zafón sabe como chegar ao alumnado, abofé!


O martes 7 de febreiro un grupo de alumnas e un alumno de 2º da ESO do noso IES compartiron un xantar e o visionado dunha película baseada no libro El hogar de Miss Peregrine para niños peculiares que xa leran previamente.


Despois de dúas longas horas de película, a conclusión á que chegou a maioría é que, coma case sempre, a versión escrita é mellor que a cinematográfica. A pesar de que o filme lles gustou, datos e detalles que para elas foron moi importantes no libro non aparecían reflectidos ou aparecían de maneira moi superficial na película.
Polo que respecta á primeira parte da obra de Ranson Riggs, recoñecen que o inicio se lles fixo bastante pesado xa que avanza de maneira moi lenta, pero que a partir da chegada do protagonista á illa na que se atopa o bucle, a obra comezou a enganchalos e non podían parar de ler para resolver o enigmático desenlace.

Este tipo de novela de fantasía e aventuras, onde os temas da amizade, dos primeiros amores, de celos e de historias entre reais e fantásticas, é, sen dúbida, a preferida polas mozas e mozos neste franxa de idade.


Un libro que gusta e un autor que normalmente engancha ao lectorado, máis a este tipo de nenos e nenas que queremos enganchar á lectura. De feito, este é un dos libros que máis gustou de entre todos os lidos.



O  luns 30 de xaneiro, un grupo de alumnas e alumnos de 1º da ESO reuníronse no salón de actos do noso IES para compartir un xantar e unhas reflexións arredor dun libro. Neste caso o libro escollido foi Tres espejos: Luna y Espada de Sebastián Hugo Vargas.


Esta novela podía lerse de dúas maneiras diferentes: por unha banda ler a historia de Yue (Luna) e por outra a de Jian (Espada), dous mozos namorados que teñen que separarse por culpa da guerra pero que prometen reencontrarse na festa dos farois.  Cada un deles sofre unha serie de contratempos e aventuras que os levará a tardar moito tempo en atoparse. Outra das maneiras de ler o libro é ir alternando por capítulos a versión de cada un deles e así poder ver o que están a sufrir os dous protagonistas ao mesmo tempo.

A conclusión sacada desta xuntanza é que ás alumnas lles gustou máis a versión de Luna (máis romántica e sensible) e aos alumnos a de Espada (máis aventureira e arriscada). Aínda así, todos concordaron en que é unha historia de amor fermosa, un amor igualitario onde ámbolos dous namorados fan o imposible por atopárense de novo.


Aproveitando tamén o número de exemplares deste libro, mercado hai anos para un antigo club de lectura, quixemos falar da crise económica a través da novela negra.

Este libro non lles gustou demasiado  porque lles pareceu que con tantos personaxes estranxeiros levaban a confusión o que lles provocaba ter que ler e reler constantemente, ademais a temática pareceulles pouco atractiva para a súa idade.


Comentario dunha alumna: Non é un libro que me gustase moito xa que non alcanzou todas as miñas expectativas pero pareceme que describe moi ben a situación de Grecia naquela época e que segue tendo agora e ensina como abandonan os seus prototipos.


Sabiamos que este libro é un deses que non defraudan, que axuda a crear lectorado. E así foi. Despois de ler "Un monstro vén a verme" decidímonos por este, que sempre deita un bo sabor de boca. E así foi.


Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio