.jpg)
Unha Bela que non se namora da Besta porque sabe que a auténtica fermosura está no interior das persoas.
O primeiro libro que escollemos foi "Terra" de Xurxo Mariño, porque é un libro ameno onde o autor consegue facer verdadeira divulgación científica, algo que sabemos que non é doado. Ademais, contabamos con que o alumnado tivo a sorte de escoitar a Xurxo cando fixera unha visita ao Laxeiro, antes de escribir este libro, co que xa tiñamos unha parte da andaina realizada. E foi un éxito.
Un libro que gusta e un autor que normalmente engancha ao lectorado, máis a este tipo de nenos e nenas que queremos enganchar á lectura. De feito, este é un dos libros que máis gustou de entre todos os lidos.
Un relato que conta a historia dunha familia constituída por un rato que
domina a muller; pero cando ocorre unha catástrofe é a femia quen dá a
solución aos problemas, a que dirixe a situación e entón cando o lector
ou a lectora comprende que o rato era puro fume; ou sexa, desvalorízase a
figura paterna para pór en valor a materna. Unha vez máis, o libro
serve para amosarnos a desigualdade existente na realización das tarefas
domésticas e as responsabilidades da vida cotiá.
Agora máis ca nunca volvemos ter unha educación machista e rosa, unha
volta atrás a etapas que as mulleres criamos superadas. Non só a
publicidade, senón a política, a sociedade actual, volve a tinguirnos de
rosa, a desexarnos un só futuro: amas de casa e princesas. Por iso
libros coma este son tan necesarios.
Porque semella que a involución que estamos a sufrir non importa a ninguén. Inculcar ás nenas que deben coidar do fogar e da súa figura, esquecéndose de toda forma de emancipación, é arestora algo natural. Os xoguetes son rosas. A roupa é rosa. O pensamento é rosa... E hai miles de libros de cor rosa. E esta tonalidade plantéxase como unha opción cando é unha imposición. Sen autonomía, dende o berce, as nenas son educadas e encamiñadas nun pensamento único e colonial.
Porque semella que a involución que estamos a sufrir non importa a ninguén. Inculcar ás nenas que deben coidar do fogar e da súa figura, esquecéndose de toda forma de emancipación, é arestora algo natural. Os xoguetes son rosas. A roupa é rosa. O pensamento é rosa... E hai miles de libros de cor rosa. E esta tonalidade plantéxase como unha opción cando é unha imposición. Sen autonomía, dende o berce, as nenas son educadas e encamiñadas nun pensamento único e colonial.
Orixinal proposta para unha novela con catro protagonistas mulleres que
van deitando a súa vida en cadanseu contestador automático. Capítulos curtos que se
corresponden coas mensaxes deixadas, un para cada unha delas, que falan
dunha liberdade frote a un contestador baleiro que simboliza unha era da
comunicación incomunicada, porque o ser humano necesita falar, confesar
os sentimentos, encararse ao padecemento escoitándose a si mesmo. Catro
mulleres diferentes, diferentes xeracións, diferentes niveis culturais,
diferentes situacións que tecen unha rede de relacións que nun
principio semellaba impracticable. Catro mulleres que van fortalecendo o
seu carácter a medida que avanzan as páxinas e que precisan encararse
co mundo que coñecen, trazando o seu propio camiño.
Horrible a idea que nos ofrece do proxeneta, para o noso gusto.
Neste primeiro trimestre, no CLUB DE LECTURA POLA IGUALDADE DE 2º DE ESO, imos ler cada semana un álbum para logo comentalo. E comezamos con este:
Esta é unha
historia sobre unha tribo moi singular onde as bonobas andan
ocupadísimas para que eles coman e pasen o día sen nada que facer. Tanto
traballaban que non tiñan dereito a aprender... o que aprendían con só
escoitar. Pero, iso si, sen dereitos. E como todo cansa, as bonobas
decidiron reberlarse e cambiar de vida.
Un álbum que constiúe un fermoso alegato reivindicativo do papel
loitador da muller, superando unha sociedade machista que establece
límites absurdos sobre os roles de ambos sexos: unha socidade machista
que se permite establecer o destino de cadaquén sen preguntar nin
respectar.
O último libro foi escollido e pedido por parte das alumnas que conforman o club. E non defradou. Desta volta, volveu a gustar máis o libro có filme.
Neste último mes, risos en forma de teatro. Imposible non divertirse con esta obra!
Achegándonos ao mundo do narcotráfico... Unha obra de teatro para rematar o curso lector e compartir en voz alta personaxes e interpretacións.
O último libro interesounos por tocar o tema da muller e da raza.
Observación dunha alumna: “É
un libro que destaca a importancia da cor da pel xa que amosa as diferenzas que
existen na sociedade polo simple feito dunha distinta capa que nos envolve a
cada unha das persoas que vivimos e saca a luz o mito da raza branca onde estes
se cren superiores e pensan que os demais non serven para nada só son un
atranco para a sociedade.”
Gustou menos do que pensabamos, a verdade, e algúns lectores non quixeron nin rematalo.
Este libro foi unha proposta dunha das integrantes do club. Quixo retomar a actividade de comparar o libro coa película, e foi un éxito, porque este libro encanta. Coma sempre, gusta máis o libro cá película.
Porque tamén hai que celebrar o amor.... Este libro encantou e foi votado como o mellor dos lidos no club este curso.
Como toque final dentro do noso club de lectura relacionado co plan proxecta "Donas de si", acudimos a este libro, que nos introduce no universo feminino matemático, tocando figuras case descoñecidas para o público en xeral e que non tiveron a notoriedade histórica que merecían polo feito de seren mulleres. De aí a importancia deste tipo de lecturas que dan a coñecer ao noso alumnado aquelas figuras femininas ocultas pola sociedade patriarcal na que vivimos e que agora debemos ir desvelando pouco a pouco co noso traballo.
Ao final, realizamos un Manequin Challenge para visibilizar e recoñecer o labor das nosas científicas galegas, que podedes ver no blogue da biblioteca.
Publicacións máis recentes Publicacións máis antigas Inicio
Subscribe to:
Comentarios (Atom)